دستی برای قلب خودش قبر می کند
تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه مدام پیش نگاهی...مدام پیش نگاه
زنی که توی نبودت شکست و خالی شد
تورا کنار خودم توی قاب جا دادم
وسهمم از دنیایت شبی خیالی شد
...
نفس که هی به هوایت نفس نفس میزد
اسیر ضربه ی ساعت شدوزمین میخورد
وکاش میشد اوهم لیاقتت راداشت
زنی که داشت دلت را برای خود میبرد
...
دلت برای دلش هی بهانه گیری کرد
غرور زخمی من هم مچاله تر میشد
ویک سفینه فضایی که توی قلبم بود
خودش برای خودش چاه و چاله تر میشد
...
بگیر در بغلت همدم جدیدت را
به من دروغ بگو از دوباره درد شدن
بزن کنارتر پرده های دنیارا
نگاه کن به مچاله شدن و درد شدن
...
توراقسم دادم به (خودم)به(تو)به(خدا)
برای قلبم سرپناه شو برگرد
بیا که بعدتو دنیام استخوان شده است
برای رفع نیاز شب سگی ولگرد
...
گرفته اند تورا حرفهای بی سروته
فروختی به چه قیمت تمام قلبت را
خرید کرده ای از قلب یک زن هرزه
دقیقه های پراز غصه ی عزیزت را
...
گره زدم دل خود را به بند کفشانت
که هر کجا بروی زیر پای تو باشم
به این امید که شاید برای یک عمری
منم کنار تو و رد پای تو جاشم...
ف.موسوی
خوردن بغض های سر بسته
عکس تو توی چشمهای ترم
پرسشی خسته در میان سرم
چنر برگ سفید از دفتر
گریه های مکرر دختر
حرکت خودنویس...رنگ سیاه
تو که رفتی گناه پشت گناه
می خزم کنج خانه ای تاریک
گریه در یک شب دراماتیک
پرسه در لحظه های تنهایی
هی تفال...بیا..نمی آیی؟
من زمین می خورم...زمین من را
دستهایی شبیه تو زن را...
با خودش می برد به جاییکه
بی صدا توی خاطراتیکه
یاد سیلی تو در گوشم
گریه هایت میان آغوشم
مثل کابوس امتحانهایم
هی شکستند استخوانهایم
ریختم توی زیر سیگاری
قرص و لیوان و باز بیداااری
دختر سرکشی که رامت شد
سوخت پایت دوباره خامت شد!!
در خیالش به تو زمان میداد
به خودش روی خوش نشان میداد
حالت ترسناک دیوااانه
جای انگشتهای مردانه
....
به خودت آمدی مرا دیدی
سهم من را دوباره پس میدی
عقده هایی که در دلم مانده
زندگی ام...عقب که افتاده
...
دختر سرکشی که رامت شد
سوخت پایت دوباره خامت شد
باز هم تورا کنارش دید
کل دنیا عجیب تر چرخید
باز شعرم به دور پوچی خورد!!!!!!!
از کنارم یوااااش رد که شدی
ریخت دنیا....به روی دنیایم
من شدم هق هق بلندی که
روی دوووش زمین شده جایم
...
خواستم تا دوباره برگردی
توی این دختری که خالی شد
سهمم از اینهمه خود آزاری
چندتا جمله ی سوالی شد!
...
دست بردم میان موهایت
زل زدی توی چشمهای ترم
باخودت فکر می کنی...شاید
سایه ای می شوی بروی سرم؟
...
دارم از درد (نیست)می میرم
داری از فرط(هست)می میری
من خودم را به عشق می بخشم
تو ولی جدی ام نمی گیری
...
گم شدم در تمام خاطره ها
سالهایی که سال نوری بود
آتشی که به جان ما افتاد
گریه ی چار شنبه سوری بود
...
بیست و یکبار تا تو برگشتم
بیست و یکبار گریه ام کردی
خواستم مثل ابرها باشی
خواستم مثل رود برگردی
...
خسته از انتظار دوریها
تکیه دادم به سایه ی اسمت
جای اسمت ولی...پرانتز باز
تف به این بازی بد قسمت!!
...
مثل سیگااار می کشی من را
مثل سرگیچه توی بد مستی!...
ثابتت می کنم برای خودم:
تا ابد توی قلب من هستی!!!
...
بیست و یکبار می نویسم از
روی اسمی که شد به من تحمیل
بیست و یکسال منتظر ماندم
وسط سالهای بی تحویل...
ف.موسوی(باران)
گاهی شعر سراغم را می گیرد..و گاهی تو...
چه فرقی می کند؟!
هردو به دلتنگی ختم میشوید...
زندگی کردن خیلی سخت است...در این تداخل ناچار روز مرگی و من!
راست می گویی عزیزم...که...من ...(عزیزم)را خیلی غلیظ تلفظ می کنم!!!
این تنها کاریست که از من بر می آید..برای فرار از سونامی دل تنگی و بارانهای وقت و بی وقتی که بی تو همه اش سراغ من می آیند...
لطفا کمی راه کم غلظت را پیش روی ترسهایم بگذار...
این پرنده دارد کابوس خفقان می بیند...
...
لطفا بی تفاوت ننشین روبروی احساسم...
نگاهت قرار سکوت نداشت با من...
لحظه های اخمو را نمی خواهم..
دوره ی سینمای صامت گذشته است...
....
نشسته ام روی نیمکت فلزی بالای پله های دانشکده...
به جای تمرکز روی نوشته هایم دارم به ...به...صنعت معماری فکر می کنم!!!
پ<نوشت:دلم خیلی برای خودم شور میزنه...دارم غرق میشم تو کلمه هایی کهخ حتی معنی خیلیاشو نمی دونم...
دارم ساکت می شم...
سکوت...فقط به خاطر اینکه بلندترین فریاد ممکنه!!!
به یاد آرزوهایی که می میرند...سکوتی میکنم به سنگینی فریاد!!!
هی زیرو رو می کنم تک تک یادگاریهایت را....شاید همین گوشه کنار پنهان شده باشی..
این روزها اینقدر نبودنت بلا سرم آورده که حد ندارد...
به خودت هم گفته بودم...برای خودم هم می نویسم....
تو در تمام من خانه کرده ای...حذف نمی شوی...
تا ابد...
خنده های آرشه ی ویولن کنار خیابانهای آخر سال را پشت سر می گذارم...
بی تو...
تو بخند...به اشکهایم بخند...چرا که تنها چیزیست که از عشق به جا خواهد ماند...
ومن...تنها آرزویم خندیدن توست...
تمام شد به خدا خسته ام...ببین بس کن
برای مردن من ساعتی مشخص کن
تمام شد به دلت بدنیار..من مردم
و بعد اینهمه سال انتظار...من مردم
ببین بگو به جهنم که مرده ام اصلا
ببین بگو به جهنم...بقیه اش با من
بخند...هرچه دلت خواست..من نمی فهمم
که عمق فاجعه اینجاست..من نمی فهمم
که من به چشم تو مربوط نیستم شاید
تورا به جان عزیزت...ببین..ببین...باید
مرا بمیری...بشمار سه..همین حالا
نترس...ترس ندارد که!!!بچه ای بابا؟!
فقط غروب همین پنج شنبه شاهد باش
من آدم بد این قصه نیستم آقا......
شاید باورت شود ...شاید هم نه!...
اما این روزها در زوال نامه های کاغذی..پست چی ها هنوز مارا به خاطر دارند و همیشه حال تو را می پرسند...
...
خاطره ای دست نیافتنی شده ایم برایشان...شاید باورت شود شاید هم نه...!!
...
همینکه می دانم خوبی و زندگی ات هرروز بهتر می شود
همینکه شادمانی ات را می بینم کافی ست!عظمت عشق به همین لحظه های کوتاه است...
نه پریدن از برج میلاد!!!!
...
_صبح بخیر....
شب بخیر....
چهار کلمه در بیست و چهار ساعت...
نمی دانم...شاید عشق همین باشد...
-می خواهم به حسابت برسم...تلخی هایت را شیرین فرض می کنم و خوبهایت را هزار برابر بیشتر...
می بینی؟هنوز خودم را به راهت می زنم...
با اینکه چپ می روی...با اینکه چپ می شوم...اما...
خودم را بی مهابا به راهت می زنم
مثل همانوقتها...بی کله!
ف.موسوی(باران)
دوباره از تو نوشتم...سلام آقای
سلام مرد بزرگ و بلند بالای ـ
همیشه ساکت و آرام و سربه زیر خودم
که بیقرار منی و ولی تو در سایه
چقدر بی تو تحمل کنم سیاهی را؟
چقدر بی تو نترسم من از صداهای ـ
شبانه که گره خوردند با تمامی من
برای اینکه شوم با دل تو همسایه!
کمی به جای دلم گریه کن برای خودت
برای خاطره ها و برای دنیای ـ
قشنگ بین من و تو..همیشگی بودی
همیشگی..ولی حالا فقط تو..منهای ـ
تمام دلهره های دل ترک خورده م
تو بی خیال من و بی خیال فردای
نمی شود به شما دل نبست و ساده برید
((بگو چکار کنم تا کمی دلت جای..))
ف.موسوی(باران)
و حلقه ای که گره خورد آنشب...به پای تو
هی تنگ کردمش که شاید تورا...ولی
رد شد خیال ماندنت از من.... جلو جلو
انگشت دست چپت هم هی گلایه کرد
از حلقه ای که داده بودم به تو...گرو
پس داد دست تو تمام گذشته را...
رفتی و من در سرنوشت خود...تلو تلوـ
خوردم دو بسته مرگ خودم تا بخوابمت!!!
تا نشکند نگاه بغضم در پیاده رو!!!
دیگر نماند بین من و تو حکایتی
رنگی که نه!حتی سیاه...مثل تابلو!!!
جسمم بروی تخت تو..انگار مرده ام!!!
((تنها همین!هدیه ی تحویل سال نو!!!))
ف.موسوی(باران)
برایت فال میگیرم..دوباره از همین دیوان
برای عشقمان...امشب...تفال...برهمین دیوان!
توکه رونق نمی دادی به رویاهای هر سالم
شب یلدای بی تو من شدم یک روح سرگردان ـ
که هی دور خودش..دور تورا می چرخد و چشمش ـ
به در...شاید که برگردی میان قلب او مهمان ـ
شوی؟مهمان نه!همپای دلش باشی
بیایی و بمانی و کنی روح و تنش ویران....
تمام شب فقط نام تو آمد روی لبهایم
همین جا منتظر ماندم...همین جا توی این ایوان
تفال می زنم عشق تورا بر حضرت حافظ
که بعداز قلب تو تنها به او آورده ام ایمان
((هواخواه توام جانا و میدانم که میدانی...))
صدای پای تو...زنگ در و...آمد...همین الان...!
ف.موسوی(باران)
| Design By : Pichak |
برای اوی خودم...اوی تو ....و اوی هزاران قلب پر تب و تاب اما خاموش دیگر....پس بخوان ...شاید این نوشته ها گوشه ای از خاطرات خاک خورده اما پررنگ تو هم باشند...این نوشته های توست که فقط با قلم من در یاد آنها که ارزش نوشتن را می دانند نگاشته می شوند...از یاد مبر ...تاریخ پراست از خاطره...و نوشته ها باز گو کننده ی همه ی خاطراتتند...عشق ودیعه ی گرانبهای خداوندگار است.......
ماندنت را گریستی اما....
میتوانی نایستی اما...
توکه مجبور نیستی اما...
عشق امای کوچکئ دارد...
